ഒരേ നിലാ സായാഹ്നമെങ്കിലും വെണ്ണിലവ് ചന്ദനം തൊടുവാൻ വന്നു നെറ്റിയിൽ കുളിരുന്ന നിൻ പാൽചുംബനം പോലൊരേ തണൽ പൂവാകയെങ്കിലും കാതമരികേ ചേർന്നു നീങ്ങുമൊരാളിൻ്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു നിൽക്കേ അകമുണർന്നു നവശോഭയാർന്ന പോലെ ഒരേ നിലാ സായാഹ്നമെങ്കിലും വെണ്ണിലവ് ചന്ദനം തൊടുവാൻ വന്നു നെറ്റിയിൽ
ഈറൻ കണ്ണിൻ മുന്നിൽ നിത്യം നിന്നെ കണ്ടാൽ പുണ്യം പുണ്യം പുണ്യമേ നോവും നീക്കും നേരം നിന്നെ നിന്നെ കേട്ടാൽ ധന്യം ധന്യം ധന്യമേ എന്നാലെന്നാലുന്നം തെന്നി തെന്നി തെന്നി രണ്ടായ് പോകുന്നെങ്ങനെ വിടപറയുമൊരാൾ ഞാനല്ല പൊന്നേ കണ്ണാടി പോൽ നീ എൻപാതി നേരായ് ഉടയാതെ നോക്ക് നുറുങ്ങുന്ന ചില്ലായ് നിൻ രൂപബിംബം മനോജ്ഞമെന്നിൽ ഒരേ നിലാ സായാഹ്നമെങ്കിലും വെണ്ണിലവ് ചന്ദനം തൊടുവാൻ വന്നു നെറ്റിയിൽ
കണ്ണും ചിമ്മിച്ചിമ്മിയക്കം പക്കം തങ്ങി യൊട്ടിച്ചേരാനിഷ്ടമായ് കണ്ണിൽ വെട്ടം പോലെ ചുണ്ടിൽ മുത്തം പോലെ പറ്റിച്ചേരാൻ വെമ്പലാണേ എങ്കിലും നീയക്കരെ ഞാനിക്കരെയെങ്ങനെ വാക്കില്ലയെന്നുള്ളിൽ പൊന്നേ ആനന്ദവും നീ നിരാനന്ദവും നീ അനുഭൂതിയും നീ അവസാനവും നീ ആരോമലാം കിനാവേ ഒരേ നിലാ സായാഹ്നമെങ്കിലും വെണ്ണിലവ് ചന്ദനം തൊടുവാൻ വന്നു നെറ്റിയിൽ