കായാമ്പൂവല്ലോ കരയാമ്പൂവല്ലോ നീലം ചോരും നയനങ്ങള് രണ്ടും താരമ്പും തോല്ക്കും പുരികങ്ങൾകൊണ്ടും കൂരമ്പെയ്യും മിഴിരണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സൊരു മഞ്ഞുനീര്ക്കണം അതിലിവള് ബിംബമാകണം ഒരോ നാളും ഒരോ രാവും ഓരോരോ ലഹരിയല്ലയോ - മണ്ണില് ജന്മം സഫലമല്ലയോ...
കണ്മൂടിയാലും കനവിൽ നിന്രൂപം കാണുമ്പോഴോ മുഴുവൻ നീ മാത്രം മോസന്തപ്പൂവേ വാസന്തിക്കാറ്റില് നീയെന്നുള്ളില് ഉന്മാദം പോലെ മനസൊരു മൗനമണ്ഡപം അതിലിതു പ്രേമനാടകം സൂത്രാധാരാ പാത്രങ്ങള് നിന് നൂലില് നടനമാടിടും പാവം ഞാലിക്കിളികളല്ലയോ...